„Zdradliwość wspomnień” nawiązuje do Magritte’owskiej „Zdradliwości obrazów”, w której słynne „To nie jest fajka” podważa oczywistość widzenia i odsłania przepaść między rzeczą a jej przedstawieniem. Co jednak dzieje się wtedy, gdy obrazem staje się wspomnienie o kimś, kto nie istnieje już w świecie materii, lecz trwa w wyobrażeniu? Spektakl to poetycka podróż w głąb pamięci ulotnej – przestrzeni, w której sylwetka ojca nie jest już ciałem, lecz ruchem: gęstniejącym, zmieniającym kształt, dynamicznym, niemożliwym do zatrzymania w dłoniach.

Choreografia porusza się na granicy iluzji i jawy. Unoszący się z fajki Taty dym, wyrażony tańcem, staje się tutaj metaforą wspomnienia – czymś, co na krótką chwilę wypełnia pokój swoją obecnością, by nagle wytrącone z równowagi, rozproszyć się w powietrzu. To taniec o próbie uchwycenia tego, co wymyka się logice. To celebracja nieuchwytnego, w której surrealistyczna zwodniczość obrazów staje się mostem łączącym przeszłość z żywą teraźniejszością. Pamięć nie jest tu obrazem – jest ruchem i myślą, nieustannie ucieleśniającą się, formującą i dającą o sobie znać.

Choreografia i wykonanie: Eliza Kindziuk-Kosianko

Kompozytor: Izabela Orzełowska, z wykorzystaniem utworu Czesława Niemena „Włóczęga”

Czas trwania: 10 minut